Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

Για το... άπιαστο που κυνηγάμε

Η δημιουργία ενός ιστολογίου σε μορφή blog, είναι καθαρά προσωπική υπόθεση. Σκέφτηκα πως μερικές στιγμές, θέλεις να εκφραστείς κάπως διαφορετικά, ή υπερβατικά, απ' όσο ορίζουν τα επαγγελματικά σου ενδιαφέροντα. 
Τα σπορ δείχνουν την πραγματική τους αξία μέσα στην κοινωνία, όταν λειτουργούν για την κοινωνία. 
Πάντα πιστεύω ότι όλα τα πράγματα είναι συνυφασμένα. Τίποτε δεν είναι αποκομμένο, από αυτό που υπάρχει και αισθανόμαστε. Έτσι, δεν θα είναι απαραίτητο να λειτουργήσει αυτός ο χώρος, μόνο με αθλητικά θέματα ή ιδέες. 
Όλα αυτά εκφράζονται (και εκφράζομαι) από τα  μέσα στα οποία εργάζομαι.
Η επιθυμία μου είναι, να μοιρασθώ μαζί σας και άλλες σκέψεις, για τη ζωή, τον καθημερινό αγώνα του ανθρώπου, την πολιτική,την τέχνη, το βιβλίο, την μουσική, την επιστήμη κ.α. Και μαζί με όλα ίσως μου βγουν και προτάσεις, σχόλια, κριτικές (οσονούπω αυτοκριτικές)... Θα το δείξει η πορεία...
 Ότι επίλεκτο μέσα από τα δικά μου μάτια, μπορεί να αναρτηθεί, με απόλυτο σεβασμό στις πηγές και στους δημιουργούς.

Κάποια κείμενα ίσως βγουν μέσα από μια στιγμή... χωρίς ιδίαιτερες συνειδητές επιλογές. Κάποια άλλα θα μείνουν στο κρεμαστάρι του μυαλού...
Μάλλον υποσυνείδητες σκέψεις, θα είναι. Μην πάρετε τίποτε προσωπικά λοιπόν!


Γιατί κρεμαστάρι; Μα το άπιαστο κυνηγάμε, για να πιάσουμε... και συχνά το έχουμε δίπλα μας, αφημένο σρο κρεμαστάρι του δωματίου, αλλά δεν το βλέπουμε. Κι όμως είναι δίπλα μας...



*Δεν χρειάζεται να γίνεις αλεπού, για να ορμήσεις να το πιάσεις. Με ηρεμία και χαλαρότητα στο νου, έρχονται τα θαυμάσια αποτελέσματα...

St. M.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου